บทที่ 11 น้องสาวมันส์แซ่บ/11
Chapter 05 : หักห้ามใจ
พาร์ทเมฆ
ผมนอนเกลือกกลิ้งไปมาอยู่บนที่นอน พอดีว่าวันนี้เป็นเวรหยุดงดเป็นคุณสารวัตรหนึ่งวัน เอาจริงๆ การที่เป็นตำรวจนี่มันก็ไม่ได้สบายไปเสียทุกคนหรอกนะ ยิ่งตำแหน่งสูงงานยิ่งเยอะขึ้นไปอีก แถมตอนแรกจะไม่ให้มีเวรหยุดกันด้วย ดีที่ผมกับไอ้คิมช่วยกันค้านกับท่านรองผู้กำกับ ท่านเลยอนุญาตให้มีเวรหยุดกันได้อาทิตย์ละหนึ่งวัน แค่เฉพาะผมกับไอ้คิมเท่านั้นนะ และไอ้คิมมันก็ดันมาขอหยุดวันเดียวกันกับผมอีกนะ
ตอนนี้ไม่อยากจะลุกไม่อยากจะก้าวขาออกจากห้องเลยด้วยซ้ำ เพราะเรื่องเมื่อคืนที่ผมเผลอใจไปเอากับมะลิมามันดันวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่หยุดหย่อน คือ...พยายามหักห้ามใจแล้วนะแต่แม่งก็ไม่เคยจะทำได้ เพราะมะลิน่ะขี้ยั่วเก่งสุดๆ
“เฮ้อ จะทำไงต่อไปดีวะไอ้เมฆเอ๊ย” พึมพำกับตัวเองแล้วนอนเอามือข้างหนึ่งขึ้นก่ายหน้าผาก
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงแหลมๆ ตะโกนเรียกผมอยู่ที่หน้าประตู คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากมะลิ
“พี่เมฆตื่นรึยัง?”
“พี่ตื่นแล้ว”
“ถ้าตื่นแล้วก็ลงมาข้างล่างที พอดีพี่คิมมาหาพี่น่ะ”
“อื้มๆ เดี๋ยวพี่ลงไป ขอล้างหน้าแป๊บ”
“โอเค เดี๋ยวลิจะไปนั่งรอเป็นเพื่อนพี่คิมก่อนละกัน”
เมื่อสิ้นเสียงของคนตัวเล็ก ผมก็รีบดีดตัวเองลุกจากที่นอนอย่างไว แล้วรีบเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำก่อนจะเดินลงมาข้างล่างอย่างร้อนรนใจ เพราะว่าไม่อยากให้มะลิอยู่กับไอ้คิมมันสองต่อสอง
ผมไม่ได้หึงนะ แค่ห่วงมะลิแค่นั้นเอง
“ไงครับคุณเมฆเพื่อนรัก ตะวันจะแยงก้นละมึงพึ่งจะตื่น” ทันทีที่ลงมาไอ้คิมมันก็พูดแซะผมทันทีเลย
“วันหยุดทั้งทีกูจะตื่นสายๆ บ้างไม่ได้รึไง แล้วนี่มึงมาหากูทำหอกอะไรแต่เช้าวะ” ผมพูดพลางนั่งที่โซฟาตัวข้างๆ ไอ้คิม สายตาก็สาดส่องมองหามะลิแต่ก็ไม่เห็น ไหนเธอบอกว่าจะลงมานั่งรอเป็นเพื่อนไอ้คิมมันไง
“กูมาหามึงก็เพราะว่า...”
“เพราะว่าอะไร?”
“เพราะว่า...กูจะมาขออนุญาตมึงพาน้องมะลิไปเที่ยวหนึ่งวันน่ะเพื่อนรัก พอดีก่อนหน้านั้นกูสัญญากับมะลิว่าจะพาน้องมันไปเที่ยวชิวๆ หนึ่งวันว่ะ”
“กูไม่อนุญาต!” ผมปฎิเสธมันในทันที ใครจะยอมปล่อยให้มะลิไปเที่ยวกับมันสองต่อสองกันได้วะ
“เอ้า...ไอ้นี่ น้องมันขึ้นไปแต่งตัวแล้วนะเว้ย มึงจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ อีกอย่างกูแค่พาไปเที่ยว ไม่ได้จะพาไปทำไม่ดีไม่ร้ายสักหน่อย มึงรีบอนุญาตมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“ไม่ว้อย! มึงต้องบอกกูล่วงหน้าก่อนดิวะ นี่มันปุบปับไป และที่สำคัญกูต้องไปขออนุญาตแม่ก่อนด้วย มึง...”
“ไม่ต้องหรอก ลิโทร.ไปขอแม่มาแล้ว แม่อนุญาตให้ลิไปได้ถ้าเป็นพี่คิม” มะลิพูดแทรกขึ้นแล้วเดินลงมานั่งลงที่โซฟาตัวข้างๆ ไอ้คิม “พี่คิมจ๋า...พี่ว่าลิใส่ชุดนี้ไปมันจะโอเคไหมอะ” เธอถามไอ้คิมพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่มัน
เหอะ! น่าหยิกให้แก้มแตกจริงๆ เลยเด็กคนนี้
ผมจ้องมองดูเรือนร่างเล็กอรชรที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา เธอใส่เสื้อชุดเดรสขาสั้นสีชมพูอ่อนๆ ตัวเสื้อข้างบนเป็นสายเดี่ยวแบบเชือกผูกแล้วมีเสื้อแขนยาวสีขาวลายลูกไม้บางๆ คลุมทับ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่องหน้าอกใหญ่ที่มันเบียดเสียดแนบชิดกันก็ต้องถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเลยทีเดียว
มะลิเป็นคนตัวเล็กก็จริง แต่หน้าอกหน้าใจคือใหญ่เกิน
“โห...มะลิใส่ชุดนี้แล้วดูน่ารักมากๆ เลยอะ” ไอ้คิมมันพูดพลางจ้องมองมะลิด้วยสายตาหวานเยิ้ม
ผมว่าไอ้นี่มันต้องคิดกับมะลิมากกว่าพี่น้องแน่ๆ
(แหม่ คุณเมฆละคะ คิดกับลิแบบไหนเอ่ย คันปากจริงๆ)
“พี่ว่ามันโป๊ไปนะมะลิ ขึ้นไปหาเสื้อที่มันปิดมิดชิดกว่านี้หน่อย” ผมสั่งแกมบังคับให้มะลิขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อใหม่ นมล้นออกมาขนาดนี้ผู้ชายไม่มองกันตาเป็นมันเชียวเรอะ
“โป๊ตรงไหนกัน ลิไม่เปลี่ยนแล้ว เสียเวลา พี่เมฆอยู่เฝ้าบ้านดีๆ ด้วยนะ” มะลิมองมาที่ผมแล้วทำหน้าบูดบึ้งใส่
ให้มันได้อย่างนี้สินะ ทีกับไอ้คิมนี่ยิ้มให้มันแก้มแทบแตก แต่ทีกับพี่เมฆคนนี้คอยแต่จะแยกเขี้ยวใส่ตลอดเลยเดี๋ยวนี้ หลังๆ มานี้มะลิมักจะชอบต่อต้านใส่ผมจริงๆ น่าจับ...
สวนสนุกxxx
ตอนนี้เราทั้งสี่คนยืนเรียงแถวกันอยู่ที่หน้าทางเข้าบ้านผีสิง ที่บอกว่าสี่คนก็คือผมตามมาด้วยและก็ถือโอกาสชวนแพรมาเที่ยวด้วยเช่นกัน ทุกคนโดยรวมแล้วดูโอเคหมด ยกเว้นก็แต่มะลิที่มักจะชอบมองมาที่ผมกับแพรแล้วทำสายตาค้อนใส่เหมือนคนไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก
“พวกพี่จะไม่เข้ากันจริงๆ เหรอ” มะลิถามขึ้นแล้วมองมาที่พวกผม “เป็นถึงตำรวจแต่กลัวอีแค่ผีปลอมๆ เนี่ยนะ”
“พะ...พี่ไม่ได้กลัว แต่แค่เห็นปากทางเข้าก็สยิวแล้วอะ” ไอ้คิมพูดขึ้นแล้วลูบแขนตัวเองไปมา “ขนลุกซู่ไปหมดเลยอะ”
“ที่จริงพี่คิมไม่ต้องกลัวอะไรเลยมีลิอยู่ข้างๆ ลิจะคอยกันเจ้าผีพวกนั้นให้ออกห่างจากพี่เองค่า เข้าไปเถอะนะ” มะลิใช้มือเล็กจับที่แขนไอ้คิมแล้วเขย่าไปมาพลางทำหน้าออดอ้อนใส่
เห็นแล้วหมั่นไส้ว่ะ -
“ก็ได้ๆ นี่พี่ยอมเพราะว่าแพ้ลูกอ้อนของมะลิเลยนะเนี่ย” ไอ้คิมตอบตกลงแล้วใช้มือขยี้ผมมะลิอย่างเอ็นดู
“อะแฮ่ม...”
“ตีนติดคอเหรอวะไอ้เมฆ”
“ตีนติดหน้ามึงนี่แหละไอ้สลัด ต่อยแม่งสักที!” ผมพูดพลางต่อยไปที่แขนไอ้คิมเบาๆ อย่างมันเขี้ยว
“เอ่อ...สรุปเราจะเข้าไปกันหรือเปล่าคะ” แพรพูดขึ้นมา
เอาจริงๆ นี่เกือบลืมไปเลยว่ามีแพรมาด้วย เพราะผมมัวแต่จับตาดูมะลิกับไอ้คิม และอีกอย่างแพรเป็นคนพูดน้อยมาก
